Zaman dünyaya gelmiş en güçlü en kudretli en zengin en ukala en densizin bile önüne geçemediği anlar topluluğu. Fazla bir özelliğinizin olmadığını düşünüp çaresizliğinizle sığınabilirsiniz belki körü körüne.

 Gerçeğin adil uygulandığı hepimize eşit derecelendirmeler yaptığı ender kavramlarda biri zaman. Bunu bilmek ferahlatsa da insanı yok olma duygusu akla geldiğinde bir parça da korku salar içten içe. O anki sorununuz yaşama dair sorunlarınız algılamanız sizi ne tarafa götürürse bi taraflarında durup öyle kabulleniyoruz.
Bir film izlemiştim alkol hakkında şöyle diyordu :

  “Alkol içerken saniyede 1000 hücre öldürür ilk başta konuşma ile ilgili hücreler ölür ağzın laf yapmaya başlar , çenen açılır. İkinci olarak dudakların serbest kalmaya başlar etrafına sırıtmaya başlarsın. Daha sonra ayakta durmakta zorlanır bulunduğun yaşadığın ortamla ilişkini sağlayan hücreler ölmeye başlar. Ferah ve aydınlanmış hissedersin. Ki öldürülmesi en zor hücreler acılar, hatıralardan silinemeyenlerdir. Onları öldürmek için daha çok, daha çok içersin , unutmayı başarabilmek kendini son yolculuğuna uğurlamakla son bulur ancak.”
 Unutmak bazen istediğimiz tek şey olur. Ona ulaşabilmek de ne kadar zordur. Aşkının sana yaptıklarını seni nasıl yavan bıraktığını unutmak. Aklına bile getirmeyi istemediğin diğeriyle birlikte neler yaptığını düşünmemek. Bilmem kaç yüz kilometre ötede veya hiç önemi yok, burnunun dibinde ama artık göremediğine, özlemle yanıp tutuştuğunu unutmak. İş yerinde çektiğin azabı, yalakalıkları, boynunu eğdiğin insanların kişiliklerini unutmak, çocuğunun yanında olamayıp ne yapıyor ne yiyor ne içiyor düşüncesini unutmak..
 Türlü sorunlarımızın çözüm yollarını aramak, cevaplarını bulamadığımız anlarda en çok destek çıkan özel bir özelliğimiz unutabilmek. Başarabilmek de kişisel bir değişim gösterir tabi. Her ne olursa olsun zaman yinede hafifletir; biraz daha, az daha, bir miktar daha zaman , sonra geriye bir bakarsınız yüreğiniz şöyle bir ah çeker hafiften küçük bir tebessüm yüzünüzde gününüze kaldığınız yerden devam. Belki de olması gereken bu. Şanslı olanlarımızda var tabi. Sonunda sevdiğine kavuşanlar, sevdiği işi yapabilme şansını yakalayanlar. Vesaire vesaire…
 Sorun olan bitenin farkında olup yaptığı her şeyin üzerine geldiğini bilen ne kadar çabalasa da işin içinden çıkamayanlarda. Burada konuya bakış açısı da farklı. Günümüzde insanların insanlıklarının sorgulanmayan hürriyetleri olarak kabul ettirilmeye çalıştırılan, güçlü olanın haklı olması gerektiği sonucuna uygun yaşayış tarzı geçerli çünkü. Senin onun bunun hürriyeti diğerinin hürriyetinin içinde saklı. Eheh ve biz cumhuriyeti yaşıyoruz. Siyasal kavramlardan uzak, halkın içinde yok sen böyle düşünüyorsun diğeri öyle düşünüyorlar la hala uğraşmak ne saçma ne kadar göz boyayıcı bir ikilem. Başındaki patronun, verdiği üç kuruş parayla senin padişahın konumunda iken sosyal yapı denen bir yapı darmadağın olmuşken parası olana kardeşim ben görmüyorum ne yaparsan yap ama paranı arttır düşünce yapısıyla neye nereye kadar bu şekilde yaşanılır bilmiyorum. Ki kişilerin elleri kolları o kadar bariz bağlanmış ki kimse sorununu çıkıp haykırabilecek durumda değil. Ekmek parası aslanın ağzında devri çoktan bitmiş . Aslan mertlik soyluluk simgesi sayılabilir. Şimdikiler artık şerefsizlikle ekmek parası veriyor. Ve buna örtbas edilen bankalar, yurt dışına çıkarılan paralar, örtülü ödenekler ve herkesin gözü önünde yaşanan bir çok örneğe rağmen hala yapanın yanına daha çok kâr kalması eklenince, sorun daha dayanılmaz hale geliyor .
 İyi örnekler ne kadar çoğalsa da milletçe sesimizin çıkmadığı her an daha da artarak devam edecek bu tür davranışlar. Ve gelecek hiç de parlak gözükmüyor uyanmanın zamanı geldi ki gelen genç nesil daha adil daha özgür daha paylaşımcı mı yetişir başka bir yola mı sapar artık dönemecin tam ortasındayız. Paylaştıkça büyümek doğruyla ayakta durmak ufkumuzu tahmin edemeyeceğimiz kadar genişletecektir ki hiç kolay değil. Zaman içinde unutulmuşlar arasında kalmamız dileğiyle..

 Çocuk üzerinde 3 önemli yanlışımız var
 Büyükler olarak çocuklarımıza karşı nedense çok sabırsız ve suçlayıcıyız. Farkında değiliz belki ama onlar bizden farklı bir boyutta yaşıyor. Lütfen onlara karşı suçlayıcı ve alaycı ifadeler kullanmaktan kaçınalım.
 Çocuk eğitiminde sosyal etki çok önemlidir. Güzel bir şey yaptığında onu öpmeniz, tebrik etmeniz, iltifat etmeniz onu teşvik edebileceği gibi; kötü bir şey yaptığında da biraz tavır koyarak veya soğuk davranarak belli bir yaptırım gücü oluşturabilirsiniz. Aileler, sosyal etkiyi hatalı kullandıklarında ise ciddi olumsuzluklar ortaya çıkabiliyor.
 1-SUÇLAYICI TAVIRLAR

 Çocuk büyürken doğru ve güzel olan davranışları yaptığı gibi, zaman zaman yanlış ve hatalı davranışlarda da bulunabilir. Çocuk yanlış yapar da biz ona sabırla doğrusunu anlatırsak ona çok şey kazandırabilir, yanlış zamanlarını doğruları öğrenebilmek için birer fırsat olarak kullanabiliriz. Böylelikle çocuk, hem doğrusunu öğrenir ve hem de hayata karşı daha güçlü hale gelir. Bizde ise maalesef çocuk hata yaptığında hemen yüzüne vuruluyor ve suçlayıcı aşağılayıcı tavırlar içerisine giriliyor. Hatta bazı anne-babalar daha etkili olsun diye bunu özellikle başkalarının yanında yapıyor. Tabii o zaman yıkım da o oranda büyük oluyor. Çocuk hiçbir zaman aşağılanıp küçük düşürülmemeli, hele hele bu başkalarının yanında asla yapılmamalı. Bunun yerine sıcak bir diyalog ile “Bak oğlum/kızım yaptığın bu davranış beni çok üzdü” şeklinde “ben” dili ile yapacağımız, onu anlamaya yönelik konuşma ile başlanmalı ve onun neden böyle bir şey yaptığı anlaşılmalıdır. Belki haklı bir gerekçesi vardır? Belki yaptığının yanlış bir şey olduğunu bilmiyordur bile.
 2) HAKARETLER
 Çocukların, üzerlerine yazı yazılmamış beyaz kâğıtlara benzetildiğini hepimiz biliriz. Kâğıt boştur ve üzerine ne yazsan kalır. Atalarımız “Bir akıllı adama kırk kişi deli derse adam deli olur.” demişler. Sokakta yürürken aklı başında görünümlü ve kimi doktor, kimi mühendis, kimi öğretmen olduğunu bildiğiniz kırk kişi art arda “Deli misin kardeşim ne bu hal?” dese önce kendinizi kamera şakasında zanneder; ancak ortaya kamera falan da çıkmayınca şöyle durup bir düşünürsünüz. Deli olduğunuza kanaat getirmeseniz bile en azından “Acaba deli gibi mi davranıyorum, bu adamlar bana neden böyle dediler?” diye deli olup olmadığınız konusunda şüpheye düşebilirsiniz.
İşte siz dahi böyle bir şüpheye düşerken, bembeyaz kâğıt misali o masum yavruya hakaretler edilmesi onun kişiliğinde ne gibi izler bırakır acaba diye hiç düşündük mü? Sürekli aptal, beceriksiz, geri zekâlı ve belki de bundan daha ağır hakaretler duyan ve bunlarla yetişen çocuk ileride nasıl kendine güvenen, atik, girişimci ve hepsinden önemlisi ruhen sağlıklı bir insan olacak?
 3) ALAY ETME Birçok anne-baba çocuklarında gördükleri hatalı davranışı onunla alay ederek giderebileceklerini sanarak, yanılırlar. Tırnaklarını yiyen veya altını ıslatan çocukla alay edilerek manevi baskı oluşturulur ve bu sayede çocuğun bundan vazgeçeceği sanılır. Halbuki bu tür davranış bozukluklarında sorun, bizlerin alayları ile daha da pekişerek derinleşir. Bu tür davranış kusurlarıyla dalga geçmek yerine sorunu çözebilmek için doğru adımları atmak gerekir. Örneğin tırnak yiyen çocukların % 90’ı bunu ilgi çekmek için yaparlar ve anne-baba bu durumla ilgilendikçe pekişerek devam eder. Birçok tırnak yiyen çocuğun tedavisinde ebeveynlere ‘görmezden gelin’ tavsiyesinde bulunularak sorun giderilebilir. Bazı çocuklar da belli stres faktörleri nedeniyle tırnak yerler ki o zaman da stresi ortaya çıkaran faktörlerin üzerine gidilmesi gerekir. Yani çözüm kesinlikle alay etmeyle sağlanamaz.

Bir kadin cocuktur aslinda..
Cocuk gibi davranmayi sever.
Erkegin kendisine bir cocuga gösterdigi sefkati göstermesini de ister.
Bir cocugu oksar gibi incitmekten korkarak oksamalidir erkek kadini
Ama her kadin cocukca da olsa dinlenilmesini, dikkate alinmasini ister.
Yani bir kadinin cocukluk yapmasina izin vereceksiniz,
ama asla onu bir cocuk olarak görmeyeceksiniz.
Bir kadin güçlüdür aslinda.
Hatta erkeklerden çok daha güçlüdür.
Ama bu gücünü her zaman ortaya koymasini sevmez.
Ister ki erkegin gücü kendisine huzur versin.
Kendi kendine yapabilecegi seyleri bile erkegin yapmasini bekler.
Böylece hem daha kadin oldugunu hissedecektir hem de
erkeginin ne kadar güçlü oldugunu görecektir.
Ancak kadın gücünü göstermek istediginde onu engelleyemezsiniz.
Yapmak istedigi bir sey varsa mutlaka yapar.

Bir kadin sevgilidir aslinda.
Içinde her zaman sevgiyi tasir.
Sevdiklerinden kolay kolay ayrilamaz. Sevdiklerini kolay kolay kiramaz.
Zor sever ama tam sever.
Bir kadininn tam anlamyyla sevebilmesi için
yüreginin kabul ettigini beyninin de kabul etmesi gerekir.
Ve sevmezse de onu asla sevmeye zorlayamazsiniz
Belki kolayca yüregine girebilirsiniz.
Ancak beyninde yer etmemisseniz her an terk edilebilirsiniz.
Sevmedigi halde terk etmeyen kadinlar da var elbette.
Bunun nedeni ise engelleyemedikleri “acimak” duygusudur.

Bir kadin yalnizdir aslinda.
Hiçbir zaman kadini bütünüyle elde edemezsiniz.
Kendisine ait bir dünyasi vardir ve orada hep yalnizdir
O dünyaya kimsenin girmesine izin vermez.
Hiçbir anahtar o dünyanin kapisini açamaz.
Yalnizlik onun siginagidir
O siginaga ne zaman girecegine, ne kadar kalacagina hep kendisi karar
verir.
Siginaktayken oradan çikmaya zorlarsaniz onu sonsuza dek kaybedebilirsiniz.

Bir kadin bilgindir aslinda.
Neler yapabilecegini erkek akli hayal bile edemez.
Yaraticilginin siniri yoktur
Ama bunu ortaya çykartmak için hayatinin erkegini bekler.
Hoyratça harcamaz yaraticiligini sadece erkegine saklar.
Bir kadinin gerçek erkegi olmayi basarabilmisseniz çok sanslisiniz
demektir.
Çünkü yasaminiz asla siradan olmayacaktir.

Bir kadin hayattir aslinda.
Çünkü hayatin içinde olan her sey ancak kadinlar oldugunda anlam
kazaniyor.
Yemek yemek, su içmek bile.
Bir kadinin elinden içtiginiz suyla kendi kendinize bardagi doldurup
içtiginiz su arasindaki lezzet farkini anlayabiliyor musunuz?

Anliyorsaniz ne mutlu size. Anlamiyorsaniz, ne yazik ki yasamiyorsunuz.

CAN DÜNDAR

Günümüz insanı aşka aşık, aşığa değil! Aşkların kısa dönem askerlik gibi
kısa sürmesinin nedeni herhalde bu.

Zaplanan aşıklar dönemi bu dönem! Kanaldan kanala geçer gibi aşıktan aşığa
geçiliyor.

Peki bu neden böyle oluyor?
Çünkü insan insana sevgisiz, insan insana tahammülsüz, insan insan için
fedakarlık duygusunu yitirmiş, insan insana kendini adamaktan kaçıyor.

Oysa fedakarlık, adanmışlık varsa vardır aşk. Fedakarlığın, adanmışlığın
yaşamadığı yerde yaşamaz aşk.

Ne yazık ki uğruna kendini adadığı ne bir ideali var günümüz
insanının…
Ne de uğruna kendini adadığı bir aşkı.

Nerde ideali, aşkı uğruna her şeyden vazgeçen dünün insanı… Nerde
hiçbir
şey için hiçbir şeyden vazgeçmeyen bugünün insanı.

Bugünün insanı aşkta da köşe dönmeci.
Emek harcamadan yaşamak istediği gibi, emek harcamadan aşk yaşamak istiyor.

Sevmeden sevilmek, vermeden almak istiyor.
Hiç değilse bir koyup üç almak istiyor.
Bir koyup üç alamadı mı ilişki bitiyor.
İlişkiler çıkar, menfaat üzerine kurulu.
Elektriklenmeler kısa devre. Bir günlük elektriklenmeler, bir gecelik
sevişmeler aşk sanılıyor.

Sevgili bayanlar baylar, aşka ayıp oluyor!!!!!!

Can Dündar

O’nu hatırladıkça başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz…
Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz… ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…
O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain…
sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa,
ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa…
dünyanın en güzel yeri O’nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse…
hayat O’nunla güzel ve onsuz müptezelse…
elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O’nun yüzü pembeyse,
kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar…
her şiirde anlatılan O’ysa… her filmin kahramanı O… her roman O’ndan söz ediyor, her çiçek O’nu açıyorsa…
bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,
iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa…
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa…
eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O’nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın O olduğunu adınız gibi biliyorsanız…
mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O’na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken “keşke O anlatsa” diye iç geçiriyorsanız…
kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü…
özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu…
hem kimseler duymasın, hem cümlealem bilsin istiyorsanız…
O’nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse…
ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse…
gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de;
bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep O’nun yüzü suyu hürmetine…
uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa…
dışarıda yer yerinden oynuyor ve “içeri”de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa,
nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız…
kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim…
gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa…
Her gidişte ayaklarınız “Geri dön” diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla…
…o halde yarın sizin gününüz!..
“Çok yaşa”yın ve de “siz de görün”üz.CAN DÜNDAR

Kalabalık konferans salonunda, mesleğinin doruğunda bir avukat,o gün mezun olacak hukuk öğrencilerine hitap etmek üzere kürsüye geliyor. Herkes meslekten söz edeceğini zannederken O,hayati anlatıyor:

Hepiniz kişisel yaşamınızı bir kenara koyup çok çalışabileceğinizi kanıtladınız’ diyor bilge hukukçu ama unutmayın ki, olum döşeğindeki birinin;’Keşke işime biraz daha zaman ayırabilseydim’ dediği duyulmamıştır. Çocuk sahibi olacak kadar şanslıysanız, onların göz açıp kapayana kadar büyüyeceklerini ana babalarınız size söyleyecektir.Buna ben de tanıklık edebilirim. Çocuklarımıza hikaye okuma,onlarla balığa çıkma, yakalamaca oynama ve birlikte dua etme fırsatını Tanrı ancak belli bir ölçüde bahseder bize. . .Bunlardan birini bile kaçırmamaya özen gösterin. Nasıl olsa işiniz, çocuklarınız gittikten sonra bile, orada sizi bekliyor olacaktır.

Bu konuşmadan 6 hafta sonra yaşlı avukatın intihar haberi geldi.Kim bilir neyin pişmanlığıyla kıymıştı canına. . . Hayata veda ederken, en çok kiminle vakit geçiremediğine yanmıştı kim bilir. Bu öyküyü Rob Parsons’un ‘60 Dakikalığına Baba’ adli kitabında okudum.Avukatın son konuşması, tüm babalara bırakılmış bir vasiyet mektubu gibiydi.

Bir kaç yıl önce parlak bir is teklifi almıştım.Mesleki kariyerimin doruk noktası olabilirdi,lakin her gün saat 20. 00′de ‘görevde’ olmam gerekiyordu. Teklifi duyduğum anda o saatin, oğlumun banyo saati olduğu geçti aklımdan. . Hayatta başka hiç bir şeyin beni o banyo seansı kadar mutlu edemeyeceğini düşündüm, ama bunu, teklifi yapanlara söyleyemedim.Anlayacakları şüpheliydi. Bir bahaneyle reddettim.

Yine de, gecen birkaç yıl içinde saat saat başkalarına dağıttığım zaman hazinesinden, oğluma pek az pay düştü. Yapılacak işlerim,yazılacak yazılarım, bakılacak telefonlarım vardı. Ama küçük bir sandala diz dize kurulup uzak bir kuleye doğru kürek çekme keyfine hiç vakit yoktu hayatın içinde. . O’nunla bir cam bardağın pamuktan toprağına limon çekirdeği ekip büyümesini izleyemedim örneğin. . . Yeni yeni, yarım yarım söylediği şarkılara eşlik edip bu düeti bir kasete kaydetmeyi çok isterdim; olmadı.

Bir cümle ben söyleyip, bir cümle O’na söyleterek hiç yoktan bir masal yaratmayı ve düş güçlerimizi yarıştırmayı tasarlamıştım; hazırdan yemek daha kolay geldi. Hayat öyle ters bir denge kurmuş ki, onların en çok ilgi istedikleri donem, onlarla en az ilgilenebileceğimiz donem ayni zamanda. . . Bizim vaktimiz bollaştığında ise, onların bize ayıracak vakti kalmıyor.

Ben aslında O’nun için çalışıyorum’, sıkça sarıldığımız bir bahanedir,ama O’na hiç bir zaman ‘Daha çok parası olan bir baba mi istersin, daha çok seninle olan bir baba mi’ diye sormamışızdır. Babalık için uçurtma almak yetmez, birlikte uçurmak gerekir. Daha hiç uçurtma uçuramadık, ama keyfini surdum; sabahları yanağımda ıslak bir buse ve başucumda sen bir ‘Günaydın babacığım’ sesi ile uyanmanın…

“Hadi sarılıp yatalım babacığım” çağrısıyla başlayan gecelerde, o sihirli “Seni Seviyorum” u kulağıma fısıldadıktan sonra yanaklarımı avuç içlerinin parantezine alıp uykuya çekilince gözkapaklarına yerleşen huzuru izlemenin tadına vardım. Mavinin neden mavi olduğunu, kisin havaların neden soğuduğunu, kuşların nasıl uçtuğunu yeniden ve en bastan öğrenmenin.

Rakiplerim sayılan Cici Can’ dan, Casper’ dan, Power Rangers’tan, Ricky Martin’den daha ilginç olmaya çalışmanın…Ve konuşmaya başladığından beridir beni “takip ederek”, hatalarımı da sevaplarımı da aynen tekrarlayan bu sevimli papağana, duvara kazılı boy tablosundaki çizgiler yükseldikçe yükselen bir tutkuyla bağlanmanın tadını çıkardım. Annesiyle birlikte bezini değiştirmiş, mamasını yedirmiş, pişiklerini kremlemiş olmanın, zayıf bacakları ilk adımını attığında elini tutmanın, dilinden ilk sözcük döküldüğünde birlikte coşmanın heyecanını tattım.

Sonunda beklenen gün geldi: Hayatimin ilk “Babalar Günün Kutlu Olsun” unu işiteceğim bugün. Belki O’nun karaladığı bir resim, ilk hediyem olacak. Kitaptaki örnekle,bisikletinin selesine arkadan yapışacağım günler başlıyor simdi… O, selenin emin ellerde olduğunu bilmenin güveniyle öğrenecek pedala basmayı. Bir sure sonra farkettirmeden çekeceğim ellerimi…

Bisiklet, artık yetişemeyeceğim kadar hızlanacak ve O, uçup giderken, ben biçare; ardından bakakalacağım. Epey bir zaman önce, bendim selede babamın güvenli ellerini hissederek pedal çeviren… Zamanla hızlanarak katettiğim koca bir hayati simdi oğlumda en bastan, yeniden izlemek üzere selenin arkasına koyuyorum ellerimi…

70 yaşındaki babam gecen gün ‘Torunumu ilkokula götürene kadar sıkacağım dişimi…dedi.İnsanın boğazını düğümleyecek kadar hazin. . ama gerçek… Torunla dede arasında bir tahteravalli gibi uzanıyor yasam. .Birini aşağı çekerken, diğerini yükseltiyor. Birinden eksilen öbürüne ekleniyor adeta…Bütün hüznüne rağmen yine de bir zafer coşkusu var bu devir teslim töreninde. . .O yüzden, bugün babanızı yanınıza, oğlunuzu kucağınıza alıp Freiligraht’ ın ‘Devrim’ şiirindeki dizesini gururla haykırabilirsiniz.

‘Vardım… varım… var…
 

Can Dündar

 Tam göğsünün ortasında bir yerin acıyacak…
evinin seni içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksin…
sokağa fırlayacaksın…
sokaklar da dar gelecek…
tıpkı vücudunun yüreğine dar geldiği gibi…
ne denizin mavisi açacak içini, ne pırıl pırıl gökyüzü…
kendini taşıyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar
küçüleceksin…
birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…
“önemli olan sağlık.”
“yaşamak güzel.”
“boş ver, her şey unutulur.”
sen hiçbirini duymayacaksın…
gözyaşlarından etrafı göremez hale geleceksin…
ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin…
hep ondan bahsetmek isteyeceksin…
“ölüme çare bulundu” ya da “yarın kıyamet kopacakmış” deseler başını
kaldırıp “ne dedin?” diye sormayacaksın…
yalnız kalmak isteyeceksin…
hem de kalabalıkların arasında kaybolmak…
ikisi de yetmeyecek…
geçmişi düşüneceksin…
neredeyse dakika dakika…
ama kötüleri atlayarak…
onunla geçtiğin yerlerden geçmek isteyeceksin…
gittiğin yerlere gitmek…
bu sana hiç iyi gelmeyecek…
ama bile bile yapacaksın…
biri sana içindeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksın…
aslında kurtulmak istediğin halde, o acıyı yaşamak için direneceksin…
hayatının geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksin…
aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
herkesi ona benzetip…
kimseyi onun yerine koyamayacaksın…
hiçbir şey oyalamayacak seni…
ilaçlara sığınacaksın…
birkaç saat kafanı bulandıran ama asla onu unutturmayan…
sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren…
bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek…
boğazın düğümlenecek, dinleyemeyeceksin…
uyumak zor, uyanmak kolay olacak…
sabahı iple çekeceksin…
bazen de “hiç güneş doğmasa” diyeceksin…
ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin…
belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çıkana sarılmak
isteyeceksin…
nafile…
düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
rüyalar göreceksin, gerçek olmasını istediğin…
her sıçrayarak uyandığında onun adını söylediğini fark edeceksin…
telefonun çalmasını bekleyeceksin…
aramayacağını bile bile…
her çaldığında yüreğin ağzına gelecek…
ağlamaklı konuşacaksın arayanlarla…
yüreğin burkulacak…
canın yanacak…
bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksın…
defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğin için kendinden nefret
edeceksin…
yaşadığın şehri terk etmek isteyeceksin…
onunla hiçbir anının olmadığı bir yerlere gidip yerleşmek…
ama bir umut…
onunla bir gün bir yerde karşılaşma umudu…
bu umut seni gitmekten alıkoyacak…
gel gitler içinde yaşayacaksın…
buna yaşamak denirse…
razı mısın bütün bunlara…?
hazır mısın sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?
o halde aşık olabilirsin …

Can Dündar

Hayat ;
Asık olmak.
İlk öpüsme.
Yüz kaslarınız ağrıyana dek gülmek.
Sıcak bir dus.
Özel bir bakıs.
Mail almak.
Manzaralı bir yolda araba kullanmak.
Radyoda en sevdiginiz kisinin sarkısının çalması.
Yatagınıza uzanıp yagmurun sesini dinlemek.
Yenı çıkmıs sıcak bir havlu.
Satın almak istediginiz kazagın %50 indirime girdigini görmek.
Uzaktaki bir arkadasınızla telefonda konusmak.
Köpük banyosu.
Kıkır kıkır gülmek.
Güzel bir sohbet.
Kumsal.
Gecen kıs giydiginiz montun cebinden on milyon çıkması.
Kendinize gülmek.
Gece yarısı saatlerce telefonda konusmak.
Su fıskiyelerinin arasında kosmak.
Durup dururken gülmek.
Yanınızda size güzel oldugunuzu söyleyen birinin olması.
İlk ask.
Hakkınızda güzel sözler söylendigine kulak misafiri olmak.
Uyanıp daha uyuyacak birkaç saatiniz oldugunu farketmek.
Yeni arkadaslar edinmek.
Eski arkadaslarınızla zaman geçirmek.
Yavru bir köpekle oynamak.
Oda arkadasınızla gece yarısı sohbetleri.
Güzel düsler.
Arkadaslarınızla araba yolculugu yapmak.
Sevgilinizle yorgana sarılıp iyi bir film seyretmek.
Çok güzel bir konsere gitmek.
Çekici bir yabancıyla bakısmak.
Çikolatalı kurabiye yapmak.
Sevdigin insana sıkıca sarılmak.
İstediği armaganı açan kisinin yüzündeki ifadeyi görmek.
Günesin dogusunu seyretmek…
Ve bır söz; aldıgın her nefesı fırsat bil, ot degilsin yenıden bitmezsın…

Can dündar